Ga direct naar


Ogenblik 37

Ogenblik 37

janna32dinsdag 29 maart 2011 22:46

 

 

 

 

hoe kan het

dat de wolken blijven hangen

kun je ze niet vangen

met een hengel of een touw

zijn ze van watten

of van pluizen

zijn ze net zo hoog als huizen?

 

Zo de wolken een groot wonder zijn aan het firmament, zo is het ook een groot wonder dat ik opnieuw moeder ben geworden van twee dochters. Een tweeling dus, net als 2 jaar geleden. De bevalling is prima verlopen, twee prachtige roodbonte kalfjes. Een fantastische versterking van de Friese Roodbontpopulatie. Ze springen al gezellig met de andere kalfjes door de stal. En er zijn onderhand al veel kinderen geboren.

Het is dus een vruchtbaar voorjaar. We hopen dat we na een aantal weken weer de groene weiden in kunnen met onze dartelende kinderen. Voorlopig moeten we het nog even met onze ‘danstent’ doen. En een beetje rust doet mij ook nog wel goed. Het dragen van de twee kinderen en de bevalling heeft mij wel veel energie gekost, maar het gaat nu de goede kant weer op. Mijn dochters heten Janna 142 en Janna 143. Dus de ‘Janna-tak’ is onderhand sterk vertegenwoordigd op Rispens State.

Terwijl ik mijn gedachten op papier zet staan de deuren van de stal wijd open en kunnen we genieten van de zon, die goed haar best doet. In de verte horen we dan de weidevogels werken en zingen. Voor de vogels zou het een goede zaak zijn als de witte schapenwolkjes zich lieten verdrijven door de zwarte angstaanjagende wolken waar het water rijkelijk uit zou vloeien. De aarde heeft behoefte aan vocht, zodat het bodemleven zich goed kan ontwikkelen tot voedsel voor de vogels. En het regent wel, maar zoals Acda en de Munnik zingen: “Het regent zonnestralen”. En dan is er nog de bekende uitspraak, die ik hier in de stal wel eens heb gehoord: “Een droge maart is goud waard, als april maar natten wil”.

In principe hoeft april om mij niet zo nat te worden, want dat zal wel de maand zijn dat wij naar buiten gaan. En om nou maar iedere dag nat te regenen, daar heb ik ook niet zoveel behoefte aan.

De weilanden liggen er wel mooi groen bij. De nachten zijn wel erg koud en dat vindt het jonge gras niet zo leuk. Edoch, wij zien wel wat er de komende dagen gaat gebeuren. Als de bedrading rond de landerijen straks gereed is en onze zonnepaneel drinkbakken weer voldoende water voor ons uit de sloten omhoog pompen, mag wat mij betreft wel het moment daar zijn om de Ruterpolder in te trekken.

Dan plotseling actie in de stal. Onze mensen zijn druk in de weer een groep jonge koeien bij elkaar te zoeken. Wij moeten met onze kinderen ruimte maken voor de pubers. En ja hoor, zij mogen naar buiten. Dan gaat het hek open en als een soort Elfstedentochtstart rennen ze naar het groene weiland. Enkele fotografen, die langs de route staan, worden bijna verpletterd. Na een tijdje wordt het allemaal weer wat rustiger. Wij moeten nog even afwachten tot er wat meer gras is gegroeid en onze kalfjes wat sterker zijn.

Op de namiddag kijk ik rustig naar buiten en vraag me af:

 

hoe kan het

dat de wolken steeds weer komen

en weer gaan

hoe kan het

dat ze altijd verder zweven

dat er nooit eens één

een tijdje stil blijft staan

 

Tot een andere keer,

 

Dikke tút,

Janna

 

« Terug





Snelkoppelingen