Ga direct naar


Ogenblik 20

Ogenblik 20

janna32donderdag 22 oktober 2009 15:39

't Is stil in de polder. IJzig stil. Niets beweegt. Donkere silhouetten tekenen zich af tegen de strakblauwe lucht. Het gras is wit.  Ons anders altijd zo groene gras kleurt wit.  Het heeft gevroren. Herfstdraden maken verbindingen tussen de grassprieten, hetgeen alles nog witter maakt. Langzaam kleurt de horizon rood en dan laat de zon haar stralen over de aarde schijnen en verdwijnt  het wit van het gras als ijs voor de zon. In de verte hoor ik Beikje roepen. Ze is nogal lawaaierig aangelegd. Ze loopt in een andere groep. Wij zijn op het moment met een groep van 17 koeien en kalveren. Dan zijn er nog drie groepen: een groep van 21 en twee groepen van elk negen dieren. Wij hebben een perceel achter de kerk. Het is zondagmorgen. De zondag is voor ons een gewone dag, zoals alle andere dagen, maar voor mensen een speciale dag. Een rustdag en dat kun je in IJlst merken ook. Nauwelijks auto's over de rijplaten door de polder. Trekkers en machines die stilstaan. Totale rust.

Plotseling hoor ik een mooi geluid. Zijn het engelen? Ik ga staan en spits mijn koeienoren. Nee, het zijn mensenstemmen en het komt uit de kerk. Er klinkt een schitterend lied. Apart zo'n kerkdienst. Het heeft iets van een abstract schilderij. Het kan mooi zijn, maar je kunt niet  goed verklaren wat er nou mooi aan is. Nou, genoeg gefilosofeer. Ik zal jullie nog wat vertellen over ons reilen en zeilen in de polder.

De nachten worden langer en kouder en wij voelen dat de winter dichterbij komt. Het gras is iets minder smakelijk dan in de zomer. Dat komt omdat er minder suiker in zit. Het zal wel niet zo lang meer duren voor we weer naar stal gaan. We hebben een mooie nieuwe asfaltweg  naar de stal gekregen.  Ik vind het prachtig. Het loopt een stuk beter dan het oude betonpad, waar nogal wat gaten en scheuren in zaten. Hier kun je zonder problemen een sprintje op trekken. Eigenlijk zou ik best een keer op vakantie naar Oostenrijk willen. Daar is het altijd feest als de koeien op stal komen. Daar leven de koeien 's zomers boven in de bergen. In de herfst komen ze naar beneden met veel toeters en bellen en dat is een feest voor de mens en dier. Op zich zouden we het hier natuurlijk ook feestelijk  kunnen maken. De Friese vlag uithangen en muziek erbij. Ik denk niet dat we dat hier geïntroduceerd krijgen, maar zo'n grote koeienbel zou ik wel graag om mijn nek willen hebben. Toch maar eens vragen aan de boer of ik, als leider van onze groep,  volgend jaar naar Oostenrijk mag om een mooie bel voor mezelf uit te zoeken.

Tot de volgende keer maar weer. Wellicht vanuit de potstal. Groeten, Janna.

 

« Terug





Snelkoppelingen